नविन नाता लगाउँ कि ?

प्रकाशको बेग चोरी तिमीलाई भेट्न आउँ कि ?
ज्ञानी नानीसँग नौलो नविन नाता लगाउँ कि ?

घिर्नी र पाङ्ग्रा जस्तै मिलिमिली तिमी र म
मिलनको नौलो अध्याय आजैबाट थालुँ कि ?

रेसा धमनी र शिराहरुमा तिम्रै नाउँ बग्छ सानु
अनि फुटाएर मुटु पनि तिम्रो तस्विर देखाउँ कि ?

निस्चय नि त्यो मनमा नि थोरै त प्यार होला
स्थाइ होस हाम्रो नाता मनमनै तिमीलाई चाहुँ कि ?

चिताबाट पनि उठुँ लागोस तिम्रो स्पर्श हुँदा खेरी
तगाराहरु हटाइ सारा, तिम्रो हात समाउँ कि ? 

आफ्नै अच्छाइले पिरोल्छ ।

आजभोलि हरेक दिन थकाइले पिरोल्छ ।
भोक निन्द्रा अनि काम गराइले पिरोल्छ ।

बेलुकी फुर्सद निकालेर मनको बह पोख्छु
अनी फेरी उन्को जवाफ नाइले पिरोल्छ ।

म ननिको थिइन , समयले ननिको बनायो
लाग्दैछ मेरो आफ्नै अच्छाइले पिरोल्छ ।

खै के पाइन्छ पाइन्न समयले देखाउला
तर पनि खाइ न पाइको खटाइले पिरोल्छ ।

झापामा जन्मे झापाली नै हुँ नेपाली पनि
भिराइन्छ ट्याग जाली फट्याँइले पिरोल्छ ।

ज्योति अनिश्चित । 

बरु मरेको बखत चाहिँदैन ।

गर्नु तारिफ अगाडी नै बरु मरेको बखत चाहिँदैन ।
आफ्नै अस्मिता बेची बेची भो जमानत चाहिँदैन ।

केवल हाँसेर बोलिदेउ सत्रु त्यसै क्षय हुनेछ्न्
सत्रुको अगाडी मुस्कान हो अस्त्र तागत चाहिँदैन ।

तिमी सक्छौ भने उमङ्ग र खुशीको व्यापार गर
थालनी गर्न सफा मन काफी छ लागत चाहिंदैन ।

मलाई कहिल्यै आभाष भएन तिमीले माया गरेको
माया मुटुमा लेखिन्छ प्रिया कोरा कागज चाहिँदैन ।

तिमी रित्तिएर पनि पुर्ण हुनेछौ कोसिस गरेर हेर
जती बाँड्यो उति बढ्छ माया प्रिया बचत चाहिँदैन ।

- ज्योति अनिश्चित । 

~स्व. दाजु पोषण कुमार गौतम(२०४६-२०६४) को गजल

मिलनका उज्याला थिए लाख आश
निभेको दियोझै हरायो प्रकाश ।

अविश्वास पाएँ नि तिम्रो मुटुमा
मैले रुवाएँ कि गडाएँ कि भासमा ? ?

बटुलेर सपना म बाँचिरहन्छु
त्यो आशु सहस्र अनि उच्छ्वास ।

ति सारा सुनौला विपना तिमीलाई
मिलनका उज्याला थिए लाख आश ।।

~स्व. दाजु पोषण कुमार गौतम(२०४६-२०६४) 

प्यारी तिमी हौ ।

सागर अनि सगरकी प्यारी तिमी हौ ।
मुहार अनि अधरकी प्यारी तिमी हौ ।

सानु तिमीमा केहि खास त अवश्य छ
त्यसैले त रहरकी प्यारी तिमी हौ ।

ए सानु सुन्छौ तिमी धड्केको भने सुन
हरपल अनि प्रहरकी प्यारी तिमी हौ ।

देख्या छैन भेट्या छैन तै पनि किन ?
मनभित्रका प्रेमिल लहरकी प्यारी तिमी हौ ।

तिमीले पिलायौ खै के नशा लठ्ठिए म
लाग्छ अमृतघडा जहरकी प्यारी तिमी हौ ।

तिमी सुरुङ्गा म कन्क्रीट राजधनीमा
जतै देख्छु तिमी शहरकी प्यारी तिमी हौ ।

केवल तस्विरसँग नै प्रेम बस्यो होला सायद
मेरा यी दुइ नजरकी प्यारी तिमी हौ ।

खै के भनी वर्णन गरौ ए मेरी प्रियतमा
हर गजलका शेर र बहरकी प्यारी तिमी हौ ।

माया मुटुभरी सानु ।

थाहै नपाइ तिमीले चोरेछौ मेरो निदरी सानु ।

आँखाअघि तिमीलाई नै देख्छु वरिपरी सानु ।

तिमीसँग बोल्न थाले भोकप्यास सब बिर्सन्छु

तिमीसँग प्रेममा परेछु म भन कसोगरी सानु ।

लोलाएका आँखाले नि तिमीलाई नै देख्छन्

ओठले वर्बाराउँछन् तिम्रै नाम घरीघरी सानु ।

तिमी जुन रहर बोकी ममा बाँधिन आयौ

पुर्याउँ कि रहर पुरा नाता अजम्बरी सानु ।

चिरेर देखाउँ कि ? मुटु, धमनी र शिराहरु

छ तिम्रो आकृती अनि माया मुटुभरी सानु ।

नफुलेको डाली थिएन ।

सम्झनाका तरेली नआउने प्रभात लाली थिएन ।
तिम्रो मुस्कान आँखाअघी नफुलेको डाली थिएन ।

मैले हारेँ होला सानु गोरेटोका दुइचार घुम्तीहरु
अनी तिम्रो आगमन पछी नजितेको पाली थिएन ।

सानु तिमीलाई कती बुझे बुझाएँ, बुझ्न चाँहे होला
तिम्रो रिक्तता पुरा भयो मनमा अब खाली थिएन ।

तिमी हैनौ पहिलो प्रेम शंका नगर्नु मायामा प्रिया
तिमीसँग प्रेम भयो सत्य हो जुन जाली थिएन ।

मैले रोजेको बाटो हिड्छौ भने आउ हात समाउँछु
रोपौला सँगै उद्यानमा फुलहरु जहाँ माली थिएन ।

मेरो रोजाइ गलत नभए तिमी पनि हैनौ सानु
गल्ती नै भए नि नदोहोर्याउनु भो अब गाली थिएन ।

तिमीलाई नै समर्पित गजल त सुन्छौ नि हैन काली
सायद सुन्छु अब आशाताली जहाँ कतै ताली थिएन । 

केही हेरिदैन मायामा ।

रुप रङ्ग उमेर केही हेरिदैन मायामा ।
झुकाव थोर धेर केही हेरिदैन मायामा ।

जोसँग हिड्दा सुरक्षित अनुभव हो माया
न छिटो न अवेर केही हेरिदैन मायामा ।

तिमीले प्रेम गर्यौ होला पहिले कसैसँग
अब फेरी फर्केर केही हेरिदैन मायामा ।

मनले हेरेर आँखाले कैद गरिसकेपछि
दुँनियाले नचाहेर केही हेरिदैन मायामा ।

ज्योति अनिस्चित ।

दोष थियो ।

पिएर आएँ, मेरो हैन मौसमको दोष थियो ।
पिलायो साथीले पिएँ सङ्गमको दोष थियो ।

अनायासै सम्झाइदिए छोडी जाने निठुरीलाई
उनलाई देखेँ प्यालामा अनुपमको दोष थियो ।

आँखाअघि उनकै तस्विर झलझली यादमा
एकैसाथ पिइदिए पानी कमको दोष थियो ।

पुराना ती अतीत सम्झे खाटाहरु उक्के सारा
वेहोशीमै फेरि पिएँ पीडागमको दोष थियो ।

म कहाँ नशामा हुन्थे चियाकफी पिएको भए
त्यसैले त मेरो हैन खुकुरी रमको दोष थियो ।

ज्योति अनिस्चित ।
२०७४-१२-२१ 

भुल भयो ।

तिमीलाई आफ्नु मुटु दिनु भुल भयो ।
बोकेर प्रेमको त्यन्द्रो झिनु भुल भयो ।

म पछीका हजारौं हेरेर हासेकी रैछौ
मेरै लागि हो भनि मस्किनु भुल भयो ।

जसोतसो विपनामा आफैलाई सम्झाउँथे
सपनामा तिमीलाई कल्पिनु भुल भयो ।

तिमीले महत्वकांक्षाको इटहरु थप्दै गर्दा
मेरो सानो झुपडी भात्किनु भुल भयो ।

यी हजारौ मनहरुमा तिमीलाई रोजेपछि
तिमी आफ्नै हौ भनि सम्झिनु भुल भयो ।

वैशमा तिम्रा सहयोगी हातहरु धेरै रैछन्
म छु भनी तिम्रो छेउमा उभिनु भुल भयो ।

म तरेली परेर खोलीछेउमा तिमी बगिगयौ
नियतीको दोष म त्यही अडिनु भुल भयो ।

ज्योति खतिवडा अनिश्चित ।
२०७४-१२-२३ 

एक दिन अवश्य आउँछ

एकातिर अनमोल जीवनको सन्चय हुन्छ ।
अर्कोतिर कहालीलाग्दो मृत्युको भय हुन्छ ।

यो स्वार्थी दुनियाँमा खुट्टा तानी चड्नुपर्ने
दुनियाँ पराजित भए उसको विजय हुन्छ ।

ऊ आँखामा छारो हाल्छ अरु अन्धा हुन्छन्
परीक्षा दिनु अगावै परीक्षाफल तय हुन्छ ।

मैले देखेको यथार्थ सबै सपना भैदिन्छ
जब पाउ मोल्नेको पक्षमा निर्णय हुन्छ ।

एक दिन अवश्य आउँछ सत्य त डग्दैन
त्यो दिन मात्र ती धमीराहरुको क्षय हुन्छ ।

ज्योति अनिश्चित ।
२०७४-१२-२०
१०:५० मध्यान्ह

अन्तिम हुन सक्छ ।

थाहा छैन भोलीको बिहानी अन्तिम हुन सक्छ ।
तिमीसँगको मेरो चिनजानी अन्तिम हुन सक्छ ।

मेरो भारी टाउकोको भार हर रात बोक्ने गर्छ
नबोके नि हुन्छ अब सिरानी अन्तिम हुन सक्छ ।

के दियौ मलाई माया खुशी घृणा सम्मान या प्रेम
सायद मलाई तिम्रो निसानी अन्तिम हुन सक्छ ।

घामजुन अस्ताए नि उदाउँछ्न अर्को प्रहरमा
म उदाउन्न मेरो यो कहानी अन्तिम हुन सक्छ ।

तिमी हैनौ पहिलो मेरो अन्तिममा शंका छैन
भनि दिन सक्थें किटानी अन्तिम हुन सक्छ ।

ज्योति अनिश्चित । 

तिम्रो माया लुकाएँ भने ?

सक्दिन म लुकाउन केवल तिम्रो माया लुकाएँ भने ?
न्यानो मायाको पोको सानु तिम्रोलागि फुकाएँ भने ?

जुनीभरी तिम्रो साथ छोड्दिन म तिमी मेरी हुनुपर्छ
सारा तिम्रा चाहनाहरु पुरा गर्दिन्छु भनि चुकाएँ भने ?

पस्केर माया मुटुबाट तिम्रो खातिर मुटु नै रित्याएर
कोरेर सचित्र तिमीलाई मुटुमा तिम्रो मन दुखाएँ भने ?

टाढा हुन्छु कि समिपमै राख्छौ मलाई कृपया भनिदेउ
म तिमीलाई प्यार गर्छु सानु भन्न हिम्मत जुटाएँ भने ?

रचना ज्योति अनिश्चित । 

नयाँ कहानी तिमी ।

सुसस्कार अनि स्वभिमानी व्यहभारकी खानी तिमी ।
स्वरमा माधुर्यता अनि परिपक्क प्यारी सानी तिमी ।

मिथ्या होला सारा संसार परन्तु अस्लिसा हुने छैनन
तारा जुन भन के माग्छौ उपहार ए मेरी रानी तिमी ।

घिसारेर तनमन सारा मेरो तिमीसामु आउँला सानु
मिल्छ मिल्दैन भन भेट्न; लेख्न नयाँ कहानी तिमी ।

रेशा धमनी र शिराहरुमा नि  तिम्रै नाउँ बगाउँला
तरौँला सँगै प्रेमसागरमा हुनेछैन आत्मग्लानी तिमी ।

रचना ज्योति अनिश्चित ।
समर्पण

सुशील बुहारीको चाहना

रुप र यौवनको चाहना नजरको हुन्छ ।
मिठो र गहकिलो कुरा अधरको हुन्छ ।

समिनामा केहि खास त अवश्य हुनुपर्छ
र त तिमीसँगै जिउने चाह रहरको हुन्छ ।

तिम्रो बारे सुने पछी लाग्यो तिमीजस्तै
सुशील बुहारीको चाहना घरको हुन्छ ।

तिम्रो व्यक्त्तिवदेखी प्रवावित भएर हेर
हराभरा भैदिने इच्छा बन्जरको हुन्छ ।

सम्झनाका तरेलीहरु जसरी बगिदिन्छन्
बगाइदिने पानी सायद नहरको हुन्छ ।

तिमी यसै आत्मिय लाग्यौ थाहा छैन किन ?
न कोही थियो तिमीजस्तो न अर्को हुन्छ । 

नराख्नु है साथी ।

मनभित्र द्वेष अनि अहमं भाव नराख्नु है साथी ।
हिजो झ्यापको बेलाको हिसाव नराख्नु है साथी ।

शंकर कविता आदित्य नविनलाई गरेँ हुँला गाली
तिनै शब्द ओल्टाइपल्टाइ लगाव नराख्नु है साथी ।

सुनेँ नितेशले अलिक बढी चित्त दुखाका छन् रे
कहिलेकाहीको भुल हो नकाव नराख्नु है साथी ।

छन दृस्टान्त धेरै गुनासा पनि दिपकबाट होला
सधै एउटै कुराले फेरि दवाव नराख्नु है साथी ।

सुरेशलाई पनि छ्यापिदिएछु सराव सरावी भएर
भूलबस् भनि विर्सिदिएस् अफाव नराख्नु है साथी ।

विराट अजय संजय हरिलाई नि केहि भन्याभए
फेरि पनि माफी माग्छु अफवाह नराख्नु है साथी ।

सुमन टेकु पुष्प रोमन प्रकाश अरुण दाइ पनि
एस्तै रह्यो MSc विदाइ रिसराग नराख्नु है साथी ।

मिल्यौ मिलनको साथ, युगल मामाको मिलनमा
काडा पनि बिझ्न सक्छ गुलाव नराख्नु है साथी ।

हिजो सराव बोल्यो होला आज ज्योती बोल्दैछ
खाली पेटमा विन्ती अब सराव नराख्नु है साथी ।

आफैँलाई बगाइदिएर ।

सम्झनाका तरेलीहरुमा आफैँलाई बगाइदिएर ।
भिजेका यी परेलीहरुमा आफैँलाई बगाइदिएर ।
एउटा हारेको कथा भन्छु सुन्ने हिम्मत छ संघी
सहेँलीबिच अकेलीहरुमा आफैँलाई बगाइदिएर ।

काँडा पनि बगैँचामा रमाउँदैथ्यो फुलहरु माझ ।
एक्लो किन भयो होला फुलबिच काँडा आज ।
बगैँचा त्यै थियो बगैँचे पनि, किन्तु फरक थ्यो
स्थानविशेष, काँडालाई पाउ र फुललाई ताज ।

जुन काँडा गड्यो आँखामा अनि विजायो मुटुमा ।
किन हिजो फेरि त्यही काँडा पनि सुहायो मुटुमा ।
प्रत्यक पलपिच्छे फरक हुन्छ कि चक्षुको दृष्टिकोण
हिजोअस्ती हसाउने मायाले आज रुवायो मुटुमा ।

फाँसी दिएपछि ।

लगनगाँठो पराइले नि अब कसी दिएपछि ।
हाल मेरो के सोध्छौ संघी फाँसी दिएपछि ।

दवेको भाव बाहिर आउला विन्ती नपिलाउ
मन रोए नि हाँसीदिए उनी हाँसी दिएपछि ।

नहिँडेको बाटो हिँडेछु सायद मेरो भुल थियो
पुर्याइ घाट नविन नाता कठै गाँसी दिएपछि ।

अनिस्चित ज्योति । 

My Feelings for you

केवल सुन्य सुन्यतामा

एकोहोरो एकनासले

एउटा तस्विर

मेरो मानस्पटलमा छाउँछ ।

मनमनै हल्चल मच्चाउँछ ।

हरपल सम्झनामा सानु

तिम्रो मात्रै याद आउँछ ।

अहँ …

थाह छैन

कि यो प्रेम

या आकर्षण हो ?

तर यत्ति भन्न सक्छु कि

यो छोटो पलमा

जति तिमी आत्मिय भयौ

लाग्छ…

जुनिभर यसरी नै

आत्मिय भइरहनेछौ ।

तिमी सँधैसँधै

प्रीय भइरहनेछौ ।

नसोध मलाइ

किन कसरी

आत्मिय भएँ भनेर ?

जुन र फुल मन

नपराउनेहरु कमै हुन्छन ।

तिमी यति सुन्दर छौ कि

मन पराउनेहरु जम्मै हुन्छन ।

मलाइ पुर्ण कवज

र मिठो लवज मन पर्छ ।

राम्रो संस्कार र

प्यार अपार मन पर्छ ।

खोजिहेरेँ तिम्रो मुटुभित्र

पाएँ मैले सचित्र

मन सुन्दर निर्मल र पवित्र ।

तिमी भन्छौ नि

सानो कुराले नि

विझाउँछ भनेर ।

सानै कुराले नि

मन रुवाउँछ भनेर ।

यस्तै सुक्ष्म कुरा

खेलाउनाले

तिमीसँग हरेक दिन

वार्तालापमा आउनाले

देख्ने यी नयनले

तिमिलाई नै हेरिदिँदा ।

मनभित्रको प्रेमिला भावले

तिमीलाई नै बेरिदिँदा ।

कहिलेबाट तिमीलाई

मन पराएछु

थाहै भएन ।

यी आँखालाई

अरु कोही

चाहै भएन ।

प्रज्ञा …

चाहनाले नेटो काट्छ ।

हरेक चाह पुरा हुदैनन्

एकतर्फी नै सहि

प्रेम झुटा र अधुरा हुदैनन् ।

म तिमीलाई प्रेम गर्छु ।

तिमीतर्फ बाट प्रेम हुनु

जरुरी ठान्दिन ।

मेरा भावनाहरु पोखिदिएँ

अरु केही कदापी मान्दिन ।

केवल तिमीबाट स्विकृती

या तिरस्कार

तिम्रो जो विचार ।

टुङ्गियो सम्बन्ध

टुङ्गियो सम्बन्ध कारण मेरो मज्बुरी थियो ।
आखिर किन टुङ्गियो उनको उजुरी थियो ।

व्यर्थै मृगको पछी कुदिरहे चक्षुभ्रम भएर 
सारा वनमा सुवाश छर्ने त कस्तुरी थियो ।

सामिप्यताको आभाष मैले कहिल्यै गरिन
सयौं फड्कोको उनको मेरो दुरी थियो ।

सायद बडारिन्नथ्यो होला प्रेमको कसिङ्गर
आफैँ उडाइ लाने मौनताको हुरी थियो ।

सम्बन्धको औचित्य रहदैरहन्न माया नभए
मनमुटु एक नभइ केवल एक धुरी थियो ।

ज्योति अनिश्चित ।